तुन्ह मन्हच तोंड शे ( कथाकथन ) भाग ३ प्रा डॉ योगिता पाटील धुये

टिप्पण्या

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

माय - कवी पी पी पाटील

इमेज
  *माय*               कवी- पी.पी.पाटील माय कथा, माय पोथी माय हायातीना गाना. माय मिचूक पडना  मन्हा राजवाडा सुना.. करीसनी आटा पिटा वढा जोजार निख्खारी. कोल्ला भाकर वरली माय लोनचानी चीरी.. तिन्हा काडी मोडी जीव ती जंगलले खेटे.. देये आवाज कोंबडा माय तव्हेसनी ऊठे. जोडी जोडी सनी चिंध्या कया दुकना निवाडा.. चार भांवडे आम्हीन आम्हना खोर तिन्ही काढा. धरीसनी मनगट रित जगनी दखाडी.. दये पोटले चिमटा शाया आम्हले शिकाडी. तिन्हा दुधना शाईवरी धव्या कागद कया निय्या. तिन्हा बये जलमना काया पलटी गया.. माल्हे म्हणे शिक बेटा 'व्हशी सायना मास्तर..!' 'सिकीसनी व्हय मोठा देख दुनियान दस्तूर..!' याद तिन्हा सबदनी ठाक ऱ्हिदयना ल्हेस. जास पोरे शिकाडाले डोया मव्हरे ऊभी ऱ्हास. तिन्हा आटकोयसा आम्हले कधी दिखी नही ऊना.. माय गयी सरगले..... राजवाडा झाया सूना...! तुन्हा पाय तन साठे फाडू आंगनी कातडी. मन्ह वैभव देखाले 'कधी येशी काव माडी?'😢 *मातृ दिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा!*  कवी-  अरुणाग्रज (शिंदाडकर) 9527161626 📕✒️🙏🐜🌳🕊️
अधिक वाचा

अमयनेर संमेलन नी कहा गोट

 *अम्मयनेरम्हा व्हयेल साहित्य सम्मेलनेसनं सुपडं वाजायनं!* *(हावू लेख कोन्ही नेकनामी आन बदनामी करागुन्ता लिखेल नई शे! हाई गोट ध्यानम्हा ठीसनीच वाचा हाई मन्ही तुम्हले सर्वासले हात जोडीसनी रावनाई शे!)* भावड्यासहोन रामराम, नमस्कार! जेठा मोठासले आरस्तोल आन धाकल्लासले आशिर्वाद! परोनदिन आपला कान्हादेसम्हातला (हाई आपलं नईन नाव) मंगयग्रह मंदिरना गावले म्हन्जेच अम्मयनेरले सरकार कडथीन १ फेब्रुवारी २०२४ फाईन ४ फेब्रुवारी २०२४ लगून अ.भा. मराठी साहित्य सम्मेलन भरेल व्हतं, याम्हातला *भरेल* सबूदवर मी मुद्दामून जोर टाकी र्हायनू ते तुम्हले मव्हरे मव्हरे जसजसं वाचश्यात तसतसं ध्यानम्हा ईच जाई. मांघे यवतमाय आन उस्मानाबादले मी कवी सम्मेलनम्हा कईता आयकाडाले जायेल व्हतू पन मांघना साले काई जावायनं नई. औंदा मी गझल मुशायरासाठे मन्ही गझल धाडेल व्हती आन ती सादर करानासाठे माले निवतं वनं तधय माले भू आनन झाया. आसं करता करता हाई सम्मेलन एकदम जोगे ई भिडनं. नाशिकथीन मन्हा गझलकार मित्र कवी, लेखक, नट आसा आष्टपैलू व्यक्तिमत्त्वना धनी अजयदादा बिरारीना फोन वना. त्येसनं गझल सादरीकरन चार तारीखले व्हनार व्हतं म्हनीसनी मी त्...
अधिक वाचा

आहिराणी शब्दकोषना जनक, आहिराणी मायना सपुत डॉ. रमेश सुर्यवंशी

इमेज
  : """"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""" अत्तर क्षणस्ना सुगंध / प्रा.बी.एन.चौधरी / ९४२३४९२५९३. समाजम्हा काही मानसं फक्त स्वतःसाठे जगतस. काही मानसं ह्या आपला कुटुंबकबिलापुरतं जगतस. काही मानसं ह्या घरदार सोडिसन विरक्त व्हतंस, संन्यासी व्हई जातंस तर काही मानसं ह्या समाजना व्हईसन समाजसाठे जगतंस. स्वतःसाठे, कुटुंबसाठे किडा, मुंग्याबी जगतंस. विरक्त व्हईसन अनेक साधू पुरुष वनवन जगभर फिरतंस. त्यासाठे गहिरं काही करनं पडत नही. मातर, घर नेमबंद पध्दतथून समाईसन, समाजसाठे जगाले खूप काही करनं पडस. इमानदारी, सचोटी, काटकसर, त्याग, कष्ट, सातत्य आणि समर्पण यास्ना सुयोग्य मे जमस, तव्हय एखादाना हातून, समाजोध्दारनं कार्य घडी येस. खान्देशना सुपूत्र आणि मराठवाडाना कर्मयोगी, चाळीसगावना ३ रं अखिल भारतीय आहिराणी ...
अधिक वाचा

भारतीय ग्रामीण संस्कृतीदर्शन, ग्रामीण जीवन युद्धाचा आणि नात्यांचा सुंदर गोफ - गल्लीनी भाऊबंदकी

इमेज
परीक्षण- 1*                     लेखिका -लतिका चौधरी                प्रतिक्रिया-कै. प्रा.किसन पाटील,जळगाव -  16 जून 2016 वाङमयीन लेखनात लेखकाची प्रामाणिक आत्मनिष्ठा प्रविष्ट होत असते. त्याच्या आत्मविष्काराचे प्रकटीकरण ,अभिव्यक्ती आत्मकथनात अधिक असते. 'कथन' करण्यात कथनशैली या मौखिक परंपरेचा संदर्भ असतो. परंतु 'कथन' हे मर्यादित स्वरुपात व्यक्त होण्याचा मार्ग म्हणून स्वीकारले तर त्यामध्ये समोर श्रोतृवर्ग अपेक्षित असतो. त्यापेक्षा तोच अनुभव लिहून ठेवताना 'वक्ता' आणि ' (श्रवणकार) हा एका अर्थी लेखकच असतो त्यामुळे कथनापेक्षा लिहिणे खूप अडचणीचे व जिकरीचे होऊन जाते आपणच आपणास व्यक्त करायचे, चूक की बरोबर ,सत्य-असत्य आणि कुणाच्याही भावनांना ठेच पोहोचणार नाही अशा भाषेत ते लिहून काढायचे. त्याला त्रिकालाबाधित सत्याचा अंश म्हणून लेखकास भाषाशैलीतून अविष्कृत करायचे असते. यामध्ये लेखक खूप द्रष्टा, अनुभवी आणि मनाच्या सहाव्या इंद्रियाचा पुरेपूर वापर करणारा असावा लागतो.लेखकाचे वाचन संपन्न असले पाहि...
अधिक वाचा